sen zulamda suskun yara aberna! dün kayıplarından geliyoruz unut dediler sana kendini ben yitirmiştim köklerimde seni… gizlerin susturulmuş düdenlerde kesilmiş dilin korku dikilmiş yerine bir konuşsan ah! unutmuşsun yetini kaynasa da sularınca yüreğin kök acılar yırtsa da ciğerini ucunda kopsa da kıyamet yok dilinle konuşamazsın aberna istesen de! sokulsan da saklayamaz koynuna kala’n ki kitabesiz…