Etiket: gülten kahraman

gaz bombası şiddetindeydi gerçek acıyan şakağımda! kimdiniz? öte mi tırnağıma dişime bedel varsıllarımdan? önde mi her milimetresinde terim her adımında yaşım her taşında ömrüm kazılmış sevdalarımdan? yakıyor gaz derimi kök saldıkça derine neydiniz? izsiz basıp giderken ömrümden erdemden uzak hayal hırsızlığından öte alıp ayak dibimden adamlaştırdığım göklerde sahi siz adam mıydınız? kemiklerim akıyor gaz yanığından sıkıyorsa…

yakışan acı

diyorum ki

hani mevsime inat delerek göğsünü karın göz kırpar ya güneşe? düşlerken seni kardelen oluyor yüreğim… yağmur yağıyor sonra sokağa ilk öpüştüğümüz ıslak bir serçe ötüşü yalıyor evreni dudakların geliyor aklıma… masum bir sıcaklık basıyor içimi sen oluyor her damla bastırıyorum göğsüme özlemi diriliyorsun kollarımda hissedip iliklerime aktığını mutlu başlıyorum güne… ilahi bir deme düşüyorum ansızın yayılınca ekmeğimin buğusu…

miraca çıkmak gibiydi / ozanca gelmek sana   ırıyordu firavunlar beynimden düştükçe sana nefesim halaya duruyordu yollar her göz kırpışında almozin   güneşi de başkaydı sen gibi sarı kızıl toprağı da ne hasretmişim! aşkı kokladım yeniden bağrında qoser’in   yine duaya durmuştu dilim semaya niyetlenirken solumu zapta meyletti titrek ellerim… yoksa açık giderdi deli karana…

çünkü yok mantığı tutunacak dalı yok çünkü gelişin de garipti dünyamaanlayamadığım hala değilse profluğu sanalın derim ki takdiridir ilahın kader dedikleri adına yaksa da yaşanılacak olan hani serenatlar kimeydi şahsımda kim bilir ? deli bir özleme ulanmış sesin heyecanı var umudunda çılgınlığın belki düştüm öylesi obje oltana kıyısından bulaştı gizemin duygularıma korkuyorum sormaya konuşmaya ya…