Gülten Kahraman

ar(s)on

adı yok bu yorgunluğun meydan okuyor nemrut’un sarplığına omuzlarında efsanesinin sancısı ağrı’nın almozin’in bulutları gölge etmiş çeper çeper ne oldu kawa’nın mertliğine? isyan çakma vaktidir şimşeklerin mağrur surları doruklarından amed’in! adını kızıllığından almış ovanın almozin şelalesi aşk söyler dize dize threatona feridun olalı yalana adaş olmuş aşklar siperler çalı çırpı hedef yüreğin ortası! besleyen kan kokusudur artık yağan gözyaşı umarsız giden…

neron gülümseyemedi bıyık altından

ve konuştu

“bu bir kıyamet”

konuştu kadın

ben sevdaca sevdim!

bu sevdanın ilgisi yok seninle benim derdim yüreğimle kendimle
yine de
sana rağmen özlemek güzel seni